* * * *

روزی روزگاری بود که ما هم ... یک سر داشتیمُ هزار شورُ شیدا ... این روزها نه شیدایی حالیمان می شود چیست و نه حتی می دانیم شیدا دوست جانٍ دوران دبیرستانمان در چه حالیست .... از ما دور شده است آن هم نه چند کیلومتر ... چند سیاره فاصله گرفتیم از هم!!!
آن روز ... روز خوبی بود‘ با هم رفتیم منارجمبان ... روی نیمکتهایش نشستیمُ قدری به در و دیوارها چشم دوختیم ... توی آن حوضِ کوچکِ آبی نشستیمُ از روزهای مرده گفتیم ... هیچ سودی نداشت!!!
شاپور جانمان هم اصلا" عوض نشده بود باز به من گفت "دوزلو گیریم حالین نجه دیر؟"
و  ما لبخندی عنکبوتی تحویلش دادیم و در دل گریستیم به حالمان ....... به روزهایی که رفتندُ و غصه ها بسر نشد و بیشتر هم شد !!! به  روزهایی که می ایستادیم توی صف و آیت آلکرسی می خواندیم که جودی آبوت برای درس صدایمان نکندُ مداحی خرابمان نکند!!! ( آن هم از نوع شدید)
که همیشه می کرد ...!!! و می گفت من اگر از کسی خوشم بیاد خرابش می کنم دختر!!! هه!!
او الان بازنشسته شده و من دلتنگش شده ام با تمام ترسی که همیشه داشته ام از او ...

* * * *

آدمیزاد احتیاج دارد ... حتی یکبار هم که شده کسی را باور کند و مای خنگُ هالو ....
بدبختانه زیادی احتیاج داشتیم که این جماعت را باور کنیمُ دهنمان سرویس شد ..آن هم از نوعِ اساسی و همیشگی اش( از آن مدل هائی که هیچ وقت و با هیچ آلزایمری فراموش نمی شود!)
اشکالی ندارد روزی که مردیم فراموشمان می شود!!! (هووووووووم)